Jak zaczarować Święta Bożego Narodzenia

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

To najpiękniejszy czas w ciągu roku. Czekamy na ten moment z nadzieją w głosie, że zaraz będzie lepiej, cieplej, przyjaźniej, inaczej. Jedni czekają z powodów religijnych. Inni z powodu wspólnej, rodzinnej kolacji. Jeszcze inni wyczekują wystroju miasta, sklepów, dźwięków kolęd i unoszących się zapachów piernika, cynamonu, goździków. A ja czekam na moment, by lepiej poznać moją rodzinę przy stole, i staram się zadać im pytania, które pokazują ich jako ludzi– ich myślenie, odczuwanie, to co ich boli, a co dostarcza radości.

Dzieje się tak na przygotowanych pięknie karteczkach, by nie trzeba było wygłaszać tyrad głośno i z obawą odrzucenia. Karteczki wieszamy na choinkach i każdy z zaproszonych gości może w dowolnej chwili podejść i przeczytać. Nie trzeba komentować, roztrząsać, dywagować, rozmawiać o tym, bo to jest tylko poznanie człowieka przez jego własne myślenie, a nie przez mylenie innych o nim. Zaczarowane święta nie będą nigdy prawdziwe i szczęśliwie przeżyte, jeśli będą skupione tylko na powierzchowności, blichtrze i rozmowach o dupie Maryni lub – nie daj Boże – o polityce, bo inaczej wszyscy popadniemy w konflikt. Ja poszukałam swojego pomysłu i napiszę, czy się sprawdził. Jeśli jest wola drugiego człowieka, to dlaczego nie?

Zaczynam od siebie i na ładnej karteczce zamieszczam ważne dla mnie pytania i odpowiedzi. Zawijam w rulonik, przewiązuję kokardką, podpisuję „Paulutek”.

 

Kim jestem? Jedni to cenią, inni nienawidzą. Jestem po prostu Paulutkiem i wolę być sobą, niż podobać się byle komu.

Sukces? Szczęśliwa rodzina.

Porażka? Wewnętrzny krytyk i jego strach.

Wyzwanie? Ciągła edukacja, doświadczenie, praca, doktorat, wykłady, warsztaty.

Czego się boję? Że wszyscy, których kocham, umrą przede mną.

Czego pragnę? Uczyć i inspirować młodsze pokolenia kobiet, by walczyły z presją społeczną i nie dały sobie odebrać praw. Ten stan polityczny chce nas ubezwłasnowolnić.

Kariera? Być mamą.

Marzenie? Być sprawną i świadomą w starości. Nie sprawiać kłopotu.

Dieta? Głodzę się i ćwiczę jak szalona.

Przyjemności? Obiad i beza z moimi chłopakami.

Jak zabijam smutek? Idę na zakupy. Kupuję kolorowe ubrania i maluję usta na czerwono. Siadam z książką i robię notatki.

Czego unikam?  Ludzi-potworów i nadętych głupków.

Moje minusy? Rozrzutność i hedonizm.

Moje plusy? Kocham ludzi, mimo że wciąż rozczarowują.

Moja muzyka? Banks, Bee Gees i z dzieciństwa– Shakin Stevens.

Najgorsze wspomnienie? Przemoc fizyczna i słowna wobec kobiet na moich rodzinnych, poznańskich Jeżycach.

Najlepsze wspomnienie? Kiedy Maciek powiedział mi pierwszy raz, że mnie kocha i chce się ze mną zestarzeć.

Jakiego zachowania nie akceptujesz? Kiedy facet mówi mi, co mam robić, jak myśleć, jak wyglądać, co robić. Nic mnie to nie obchodzi i mówię mu, by spojrzał na siebie jako żałosną, nadętą jednostkę chorobową z małym kutaskiem i wielkimi kompleksami.

Bez czego nie wyobrażasz sobie życia? Bez szeptu, dotyku, seksu i muzyki.

Co jest najpiękniejsze w życiu? Beztroski śmiech szczęśliwego dziecka.

Najpiękniejsze miejsce na świecie? Mój bezpieczny, przytulny dom z domownikami ludzkimi i zwierzęcymi.

Co zmieniło Twoje życie? Smutek, żal, rozpacz po utracie moich trzech nienarodzonych synów.

Życiowe spełnienie? Kochać Maciej Kurzajewski Frank Kronenberg Julek Kurzajewski i być kochaną.

Amen.

 

Wszystkim Państwu życzę pięknych, szczerych wobec drugiego człowieka świąt, bez konfliktów, oceny, przekonywania o własnych racjach, ironii, sarkazmu, agresji. Dzwońmy z życzeniami, piszmy kartki ręcznie, a nie przez komunikatory. Odkrywajmy marzenia rodziny, by sprawić im mały prezent, a nie standardowy z wieszaka w ostatniej chwili. I nawet, jeśli kogoś nam przy stole będzie brakować, to pomyślcie o nim przez chwilę wspólnie, nie krytykując jego złych zachowań czy wad, ale tylko czego Wam brakuje od czasu, gdy go nie ma?

W tym roku zabraknie mojego Taty i najbardziej będzie mi brakowało jego poznańskiej gwary i marudzenia na warszawskie jedzenie i odległości. Mój Tata.

Autor

Paulina Smaszcz – Kurzajewska – dziennikarka i prezenterka telewizyjna, trener autoprezentacji i rozwoju osobistego. Od ponad 15 lat szkoli indywidualnie członków zarządów oraz top menedżerów, polityków i specjalistów medycznych, przedsiębiorców i właścicieli firm oraz przedstawicieli sprzedaży i biznesów indywidualnych. Na polskim rynku pracuje w dużych korporacjach od 23 lat pełniąc stanowisko top menedżera public relations budując międzynarodowe projekty strategiczne. Obecnie pracuje jako Dyrektor PR i Komunikacji platformy nc+, zarządzając zespołem public relations i prowadząc strategicznie działania agencji socialmediowej oraz agencji PR. Aktywnie działająca na rzecz kobiet w biznesie poprzez stowarzyszenia, fundacje, zrzeszenia, sieci przedsiębiorczych kobiet. Doktorantka Uniwersytetu Humanistyczno-Społecznego SWPS na Wydziale Socjologii w grupie badawczej prof. hab. Izabeli Grabowskiej. Absolwentka polonistyki, perfekcyjnie władająca językiem angielskim oraz niemieckim. Kobieta dynamit!!!h.

Przeczytaj również

Sky&more

Liderzy polskich lotnisk regionalnych będą rozmawiać o przyszłości branży na

Nasze magazyny

Reklama

Reklama

Follow on Twitter