Sypiając za dnia

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn

Po dwóch godzinach nawet ciekawych rozmów z trójką młodych nie-dżentelmenów, udało mi się opuścić stolik w sposób godny. W momencie, w którym chłopaki zaczęli rozmawiać o swoich planach zakupowych samochodów straciłem chęć na kontynuację tej znajomości. No bo, jak można się podniecać samochodami wyprodukowanymi po roku 96?

Na dodatek, podniecać się środkami transportu w cenie co najmniej dziesięciu lat siedzenia przy biurku jednego z wieżowców w Warszawie.

Reklama

Poza tym, od 20 min, cztery stoliki dalej, jedna z dam o rudych włosach nie przestaje na mnie patrzeć.

Chciałem jej pomóc, więc wstałem mówiąc – „Panowie instynkt woła“ – nawet nie zareagowali, byli już pijani.

Niewątpliwym sukcesem tych rozmów były 4 drinki dobrego trunku w cenie przekraczającej mój budżet.

Nalegali, że postawią, od razu ustanawiając hierarchię męskości opartą o status materialny.

Siedzę sam, wiedząc, że nie potrwa to długo.

Idzie, pierwsza zaleta – ma pełną szklankę. Nadal jestem na plusie.

Odważna – usiadła. Paznokcie naturalne – świetnie.

Rude włosy splecione w warkocz. Niesamowite, pomyślałem, że takie jeszcze istnieją.

To musi być mój wieczór – pomyślałem.

Jestem Sarah z h na końcu – uśmiecha się.

No, no, rocznik dziewięćdziesiąty piąty wzwyż jak nic, mówię sobie w myślach.

Tatusiowie i mamusie w tych czasach mieli rewolucję w głowach i pełen rozmach, nadając takie imiona.

Polacy chcieli zostać wtedy obywatelami świata.

Na szczęście teraz wracają Janki, Marysie i inne piękne imiona dla słowiańskich piękności.

Siedzimy tak od trzech godzin, rozmowa się klei. Ani razu nie zapytała – czym się zajmujesz? Inteligentna.

Nie wymieniliśmy się instagramem i nie sprzedałem jej całego siebie na dzień dobry.

Dochodzi druga w nocy, ma oczy na zapałki.

– A co Ty taki wypoczęty, świeży? – pyta.

– Bo dzień nudny jest, żyję nocą – tłumaczę. – Opuszczam rolety po godzinie dziesiątej, czasami i jedenastej w zależności od światła i kładę się spać, przesypiam osiem może dziewięć godzin i wychodzę po dziewiętnastej na miasto, nowonarodzony.

– Wow – odpowiedziała, przybliżając się – jesteś szalony. A dlaczego śpisz w dzień?

– Ludzie jacyś inni – odpowiadam – nie odnajduję się. Przyjechałem do Warszawy dwa miesiące temu i nie spotkałem nikogo sensownego. Przerażają mnie hulajnogi, wszyscy mijają się pędem, że nie ma szans na żadną interakcję. A w metrze czytają książki. No jak można czytać w metrze i nie zgubić wątku, kiedy tylko 4-5 stacji i znowu trzeba wyjść i biec. W tym tempie nic bym nie przeczytał. Odpadam. Za dnia ludzie też jakoś inaczej ubrani i bardziej wysportowani. W sensie, chodzą w postawie poprawnej.

– Poprawnej? – zapytała

– No tak albo mają pajączka zainstalowanego na plecach.

– Co to pajączek?

– Eh, nieważne – odpowiadam. – Ludzie inni są za dnia, mówię Ci Sara…h.

Jej oczy mimo, że niedawno zmęczone, nagle świecą się.

– Zobacz Sara h tych z tyłu.

– Ci dwaj, co leżą prawie na stoliku? – pyta.

– Tak, no był z nimi trzeci, ale chyba odpadł. Byłem u niego w wieżowcu dwa dni temu. Młody taki i już ma stanowisko. Chyba ustawiony, jakoś tak siebie określał. Miałem dla nich fotografować wszystkich pracowników, takie zlecenie typu biznes foty.

– Aha.

– No, czekałem na to spotkanie ponad tydzień, a potraktował mnie w 10 min. Nawet nie zerknął w moje portfolio rozumiesz? W ogóle mało patrzył mi w oczy. Rzucił tylko wizytówką, oczekując mojej. Ale nic z tego, ja nie miałem. Zapytał, ile potrwa sesja, ile zdjęć dostaniemy i kiedy będą gotowe. Proszę wysłać ofertę, dziękuję. Do artysty tak!? – pomyślałem wtedy i wyszedłem. A dzisiaj go spotkałem tutaj, odezwał się do mnie i  sam zaprosił do stolika z chłopakami, bo chcieli zapytać gdzie takie dziary robiłem. I wiesz, nawet mnie nie poznał. Dwie godziny siedzieliśmy gadając i nie poznał mojej artystycznej gęby sprzed dwóch dni. Ale w ogóle koleś spoko, no ale widzisz, o tej porze, bo o 11 rano był jakiś inny.

– A to Ty taki artysta jesteś? – zapytała. – Nie pracujesz? Jak Ty w ogóle zarabiasz, gdzie mieszkasz?

– No mało zleceń mam jeszcze, parę zaledwie, więc czasem trzeba zaburzyć rytm i zrobić jakieś zlecenie w dzień. Wtedy jestem trochę niedospany i zmęczony, ale zauważyłem, że niczym się nie wyróżniam spośród reszty ekipy, która przecież oddaje swoje godziny życia tej pracy i innym każdego dnia.

– Wiesz – mówi – No trochę wyglądałeś, ale postanowiłam zaryzykować.

– Zaryzykować? – pytam.

– Noo, tak. Wiesz, bo artyści piją trochę w innym barze. Pójdę już. W ogóle, jak myślałeś ,że poruchasz to się zdziwisz. Znajdź porządną pracę, żyj normalnie, może i poznasz normalną kobietę. Chyba nie myślałeś, że możesz mieć taką dziewczynę jak ja, nie mając żadnego zaplecza. Kobiety chcą się czuć bezpieczne, zapamiętaj to. Cześć.

Jeeb w głowie mi się powiedziało. Muszę poszukać tych barów dla artystów. Wychodzę, jest już 3-cia w nocy, a ja w formie.

Ulice puste, w ogóle uważam, że duże miasta najpiękniejsze są nocą. A tak niewielu obserwatorów o tej porze.

Przemieszczam się Marszałkowską, jak pusto!

I jak wszystko to się zmieni za parę godzin

Jedyne dźwięki to pojedyncze samochody, które dodają jakiejś poezji do mojego spaceru.

Jakże by tu ładniej było, gdyby zlikwidować 2/3 tych aut i zostawić tylko stare mercedesy.

Autor

Piotr Sobik –Fotografuję, podróżuję, przyglądam się ludziom czasami coś napiszę.Odżywiam się kuchnią wegetariańską, dużo pływam, dużo rozmyślam, lubię stare Mercedesy.Autor projektu “Najważniejszy dzień w życiu”

Przeczytaj również

Laweta

Pewnego wrześniowego dnia laweta stanęła na trawniku przy drodze wyjazdowej

Reklama